Juni 22 juni 2008, Tegal 1 week Volgende week is het een feit: de première van Titik Koma. Voor het zover is moet er nog het een en ander gebeuren. De komemde week zal alles op elkaar afgestemd worden. Muziek, lampen en geluid van de spelers moeten een geheel worden. Dinsdagochtend beginnen we hiermee en aanstaande vrijdag volgt dan de generale repetitie. Zaterdag vrij hebben en zondag daadwerkelijk gaan optreden in Brebes. Momenteel ligt alles even stil in verband met de verkiezing van de nieuwe gouverneur van Centraal-Java. Het is 1 dag voor en 1 dag na de verkiezingen verboden activteiten te organiseren, in verband met de veiligheid. De set De afgelopen weken zijn we erg druk geweest met het in elkaar zetten van de set. Na veel getimmer en gepuzzle hebben we nu een kleine tippelzone gecreëerd. Er zijn 3 kamers waar de hoertjes hun klanten ontvangen, een waroeng, openbare wc en ook de band heeft een eigen kamertje gekregen. Het is een nog een hele klus om de hele boel op te bouwen en af te breken, hopelijk worden we er snel bedreven in en kan het straks allemaal binnen 3 uur staan. Laatste wijzigingen Vorige week zaterdag hebben we voor enkele genodigden gespeeld: vrijwilligers uit de hoerenbuurt, enkele prostitues, medewerkers van de PKBI en bevriende artiesten. Enkele van hun opmerkingen hebben we meegenomen en verwerkt in de show. Zo wordt er in de waroeng geen thee meer geschonken, maar bier en whiskey. De belangrijkste verandering is wel in de taal. Titik Koma is geschreven in bahasa Indonesia, de officiële taal van indonesië. In realiteit kent ieder gebied echter zijn eigen taal, op Java is dit Javaans, in al zijn varianten en beleefdheidsvormen. Aangezien al onze optredens in Java plaatsvinden hebben we de spelers de vrijheid gegegeven Javaans te spreken. Voor mij is het nu af en toe wat onduidelijk, maar ik zie dat de acteurs vrijer acteren en veel grappen en punchlines komen nu veel beter over. Immers in de hoerenbuurten zelf spreken ze ook geen bahasa Indonesia. Sociale verandering Gisterochtend was Teater Qi uitgenodigd bij de opening van de eerste VCT (voluntary counselling and testing) in de buurt van Tegal. In een klein huisje midden in de tippelzone kunnen hoertjes zich nu gratis laten testen voor HIV. Daarnaast is er op bepaalde dagen de kans om met een sociaal werker of arts te kijken naar fysieke danwel psychische klachten. Tijdens deze bijeenkomst kreeg ik de kans aan de aanwezigingen het belang van theater in sociale veranderingsprocessen uit te leggen. De aanwezigheid van Teater Qi tijdens deze bijeenkomst was al bewijs genoeg. Maar vooral de brug die theater vormt tussen afzonderlijke gemeenschappen die, of ze nu willen of niet, met elkaar samen moeten leven was de eye-opener van de dag. Zo hadden velen er nog niet naar gekeken. Een boeiende discussie volgde. Ondanks dat er de nodige sceptische geluiden waren, zo sprak een man: "Ja als de politie weer eens op zoek gaat naar extra inkomsten en een razzia houdt, vluchten veel hoertjes weg, of worden ze gearresteerd. Zo kan alles wat we hier opbouwen in een paar uur tijd verloren gaan." Ja dat is de realiteit! Maar zonder initiatief verandert er niks. Vrijwilligers en artsen nemen het initiatief om deze VCT op te zetten en wij (Teater Qi en Theatre Embassy) proberen met Titik Koma de discussie te starten over de rol die prostitutie inneemt in de Indonesische maatschappij. We geven zowel belanghebbende als gewone burgers de kans een kijkje te nemen naar de harde en troosteloze dagelijkse realiteit van hoertjes op Java. Zonder initiatieven als Titik Koma zullen bestaande vooroordelen altijd blijven bestaan, wij proberen ze juist te doorbreken zodat er ruimte ontstaat voor wederzijds respect. We zitten niet stil! Assalam alaikum (moge vrede met u zijn!) Egbert Wits 1 juni 2008, Tegal Digitale Crises Vraag me sterk af of God mij iets probeert te vertellen. Nooit maakte ik een soortgelijke crisis door, een digitale gelukkig. Probeert de Alwetende mij te vertellen dat de wereld op het computerscherm waardeloos is? Dat enen en nullen onrecht doen aan de schoonheid van natuur en mens? Of wordt ik beinvloed door de spiritualiteit om me heen? Hoe het ook zij: in 3 weken tijd is mijn laptop 2x gecrashed, ben ik 1 flashdisc (zo'n usb-prikker met data) kwijtgeraakt en zijn er 2 opgebrand in internetcafe computers. Alle keren kostbare data (website verhalen, nieuwsbrieven, foto's, verslagen, etc.) ineens weg. Hier op de 4de flashdisc binnen 1 maand en op geleende laptop weer een poging. Overigens ga ik de Goden verzoeken, heb online een nieuwe laptop besteld :-) Quarantine weekend Terug naar de belangrijke zaken. Met de hele groep hebben we de afgelopen drie dagen in het kunsthuis van Tegal gewerkt en geleefd. Qua spel zijn we er zo goed als uit, maar om alles op het juiste moment bij-elkaar te krijgen vereist nog te vaak een wonder. De complexiteit van de Titik Koma productie kwam als een kurk uit de fles schieten. 10 acteurs, 3 muzikanten en hun instrumenten, enorm decor, geluidssysteem met draadloze microfoons en spelen op telkens weer een andere outdoor locatie. We gaan de uitdaging aan, maar afgelopen weekend was het echt de boel bij elkaar houden. Je probeert structuur aan te brengen, maar Indonesiers en structuur verhouden zich slecht: des te meer structuur des te minder er lukt. Als dingen niet lukken raken mensen gefrustreert en aan gefrustreerde mensen heb je niks. Vooral positief blijven en iedereen uitleggen dat ze geduldig moeten zijn. Aandachtig geduldig wel te verstaan, want geduldig boven liggen slapen, geduldig buiten zitten sms-en, of geduldig in de stad eten kopen, is vragen om nog meer geduld van weer anderen. En voor je het weet wacht iedereen op iedereen, valt de elektriciteit weer uit, krijgen mensen honger, of breekt er weer een gebed aan en liggen we weer op de gebedsmatjes Allah te prijzen. De kunst is, of althans zo zie ik het: alles lekker laten gebeuren, vrolijk verder werken en genieten van de goede momenten, die benadrukken en daar kracht uit halen. Zo bekeken is het een fantastisch weekend geweest. De vrouwelijke actrices hebben in vol kostuum tijdens een outbound sessie vrijdagnacht een uur op straat gestaan. Vooral Dian was erg populair en moest vele vieze geile mannetjes van haar af slaan. Na afloop emotionele reacties op een echte ervaring. Je kunt wel snappen en lezen dat hoertjes uitschot zijn en als afval worden behandelt, maar het zelf ervaren is anders.... De doorloop zaterdagnacht was vol energie en improvisatie. De spelers en muzikanten straalden na afloop en ik gaf en het publiek (Paul en ik) gaf een staande ovatie. Of onze shows een succes gaan worden, hangt voor 90% af van energie, overtuiging en zelfvertrouwen. Als dat er is, zoals zaterdagnacht het geval was, spelen we elk publiek plat. Tot slot Over 4 weken hebben we de eerste try-out in Brebes. Voor die tijd moet er nog veel gebeuren, want perfect is het nooit. Mijn huidige visum eindigt op 10 juni, ik vlieg de 9de naar Bangkok voor een nieuw visum. Vanaf 18 juni voeg ik me weer bij de groep. Na twee nachten op de grond slapen (een bed was er niet) ga ik genieten van mijn matras. Vanuit Tegal een warme groet! Korte foto-impressie v/h weekend: